و پيوسته اين لقب ، يعنى روضه‌خوان در اين اشخاص ماند تا اين زمان كه هركسى كه در منبر مصيبت بخواند او را روضه‌خوان مىگويند اگرچه به عمر خود رجوع به روضة الشهداء هم ننموده باشد . و ديگر از كتب اوست تحفة العليه مشتمل بر بسيارى از علم حروف . و پسرش ملا على « 1 » بن ملا حسين كاشفى نيز مثل پدر از اكابر علما و از فضلاى دولت صفويه بوده و معرفتش به جفر و اعداد و علم حروف كامل بوده ، و تصنيف كرده لطائف الطوائف ( در قصص و حكايات طريفه ) ، و حرز الامان من فتن الزمان ( در علم اسرار حروف و خواص آيات قرآن ) ، و انيس العارفين به فارسيه ( در مواعظ و نصايح ) و مختصر اسرار قاسمى ( كه از مؤلفات پدرش شمرده‌اند ) و غير ذلك . و بدان‌كه ، جماعت بسيارى از عرفا و صوفيه در علم حروف كتاب‌ها نوشته‌اند ؛ مانند ابو العباس احمد بن على معروف به بونى تأليف كرده شمس المعارف و ختمات و غيرهما و محيى الدين عربى مدخل در علم حروف ، و غزالى سر مصون و جوهر مكنون ، و عبد الله بن اسعد يمنى يافعى درّ النظيم فى منافع القرآن العظيم ، و محمد بن إبراهيم كازرونى خواص القرآن ، و فخر رازى لوامع البيان ، و يعقوب چرخى و ديگران نيز در اين علم كتاب‌ها نوشته‌اند . و از براى ملا حسين كاشفى مذكور قصيده‌اى است در مناقب امير المؤمنين عليه السّلام و از اشعار آن اين دو بيت است : « ذريتى » سؤال خليل خدا بخوان * وز « لاينال عهد » جوابش بكن ادا گردد تو را عيان كه امامت نه لايق است * آن را كه بوده بيشتر عمر در خطا و اين تصريح مىكند تشيّع « 2 » او را ، چه استدلال به اين آيه بر اشتراط عصمت در امام از دلايل مشهورهء شيعه است چنان كه معلوم است . وفات كرد در هرات در حدود سنهء 910 ( چهار سال بعد از ظهور سلطنت صفويه ) .

--> ( 1 ) . در مورد ملا على كاشفى ر . ك : مقدمه لطايف الطوايف ( 2 ) . نص على تشيعه فى « ض » ، و المجالس و « ضا » ( منه رحمه الله )